Christmas - It's not only...

Christmas - It's not only...

Posted Dec 20th, 2020

Ελληνική έκδοση

Many times we hear in sermons that because we are Christians we must always be happy and blissful. And especially on these festive days, this joy must be experienced almost in a mandatory way; not as a result of our relationship with Christ but as a social obligation which, if we do not comply with, we risk being described by the rest of the ‘‘good’’ Christians as ungrateful and grumpy.

And indeed, we do not always feel strong and happy. There are times that we fall, we make mistakes and sins, we lose hope and we feel the breath of sorrow in our soul and body. Believe me, I am well aware of that feeling; it is the most ominous thing.

So, Christmas is not only that kind woman who gives refuge to the Theotokos; it is also the soldiers of Herod who try to murder the baby. It is not only the angels who glorify; it is also the devil who creates obsessions and madness and thoughts to Josef that all that he is experiencing is a myth, a lie form the priests who try to peg on him the girl who, themselves , failed to keep untouched. It is not only the hospitality of the manger; it is also the freezing and the blackness in the wretched shack, the only place that the miserable old man managed to provide for her. It is not only the warmth that comes out of the animals' breaths; it is also the dirt and stench that comes out of their manure in the filthy stable. It is not only the shepherds who go to worship Christ; it is also the social exclusion and rejection that a jewish girl with low morals and her dotard lover experience. It is not only the shining star of Bethlehem; it is also people's mockery of a failed little man who has accomplished nothing in his life - other than to fail socially, economically and morally.

But please tell me, how not to fill with hope when you see God to humiliate himself, to empty himself and to accept not only to be human but to be born in a stable, in a manger? Is it possible not to be strengthened knowing that God is not ashamed of you, that He does not hate you, that He does not abhor your darkness and filth? That He is not afraid to get dirty as long as He knows you want to live?

So, do not listen to all those dream skinners who fill us with guilt by telling us that God abominates us and our mistakes. Not only He does not turn us away, but that is exactly why he came into the world: to meet all those who, while feeling to be a zero, yearn to be a manger.

After all, we will not be judged by who we are, but by what we longed to be…

Merry Christmas!

Fr. Christos


English Version

Δεν είναι μόνο…

Πολλές φορές ακούμε στα κηρύγματα ότι επειδή είμαστε χριστιανοί πρέπει να είμαστε πάντοτε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Και ιδιαίτερα αυτές τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων, αυτή η χαρά πρέπει να βιωθεί σχεδόν με έναν τρόπο σχεδόν υποχρεωτικό, όχι ως αποτέλεσμα της σχέσης μας με τον Χριστό αλλά ως μια κοινωνική υποχρέωση την οποία αν δεν τηρήσουμε κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε από τους υπόλοιπους ‘‘καλούς’’ χριστιανούς αχάριστοι και γκρινιάρηδες.

Και πράγματι, δεν αισθανόμαστε πάντα δυνατοί και χαρούμενοι. Υπάρχουν στιγμές που πέφτουμε, κάνουμε λάθη και αμαρτίες, χάνουμε την ελπίδα και νιώθουμε τα χνώτα της θλίψης στην ψυχή και το κορμί μας. Πιστέψτε με, το γνωρίζω πολύ καλά αυτό το αίσθημα, και είναι ό,τι πιο δυσώδες.

Χριστούγεννα λοιπόν δεν είναι μόνο η καλοσυνάτη γυναίκα που έδωσε καταφύγιο στην Παναγία∙ είναι και οι στρατιώτες του Ηρώδη που προσπαθούν να σκοτώσουν  το παιδί. Δεν είναι μόνον οι άγγελοι που δοξολογούν∙ είναι και ο διάβολος που δημιουργεί εμμονές και σκέψεις και τρέλα στον Ιωσήφ ότι όλα αυτά που συμβαίνουν είναι ένας μύθος, μια απάτη των παπάδων, για να του φορτώσουν το κορίτσι που οι ίδιοι απέτυχαν να κρατήσουν αγνό. Δεν είναι μόνο η φιλοξενία της φάτνης∙ είναι και η παγωνιά και το σκοτάδι που επικρατεί μέσα στο άθλιο παράπηγμα, το μόνο που κατάφερε να της εξασφαλίσει ο αποτυχημένος γέρος. Δεν είναι μόνο η ζεστασιά που βγαίνει από τα χνώτα των ζώων∙ είναι και η βρωμιά και η δυσωδία που βγαίνει από τις ακαθαρσίες τους μέσα στον άθλιο στάβλο. Δεν είναι μόνο οι βοσκοί που πηγαίνουν να προσκυνήσουν τον Χριστό∙ είναι και ο κοινωνικός αποκλεισμός και η απόρριψη που δοκιμάζουν μια εβραιοπούλα ελευθερίων ηθών και ο ξεμωραμένος γέρος που έχει για εραστή της. Δεν είναι μόνο η λάμψη του άστρου της Βηθλεέμ∙ είναι και ο εμπαιγμός των ανθρώπων προς ένα αποτυχημένο ανθρωπάκι που δεν κατάφερε τίποτα στη ζωή του , πέρα από το να αποτύχει κοινωνικά, οικονομικά και ηθικά.

Όμως πείτε μου σας παρακαλώ, πως να μην γεμίσεις ελπίδα όταν βλέπεις τον ίδιο τον Θεό να ταπεινώνεται, να κενώνεται και να καταδέχεται όχι μόνο να γίνει άνθρωπος αλλά να γεννηθεί σε ένα στάβλο, σε μια φάντη; Είναι δυνατόν να μην νιώσεις δύναμη γνωρίζοντας ότι ο Θεός δεν ντρέπεται, δεν σιχαίνεται και δεν αποστρέφεται το σκοτάδι και τη βρωμιά σου; Δεν φοβάται να λερωθεί αρκεί να ξέρει ότι θέλεις να ζήσεις;

Γι’ αυτό μην ακούτε όλους εκείνους τους γδάρτες ονείρων, που μας γεμίζουν ενοχές λέγοντάς μας ότι ο Θεός σιχαίνεται εμάς και τα λάθη μας. Όχι μόνο δεν μας αποστρέφεται αλλά ακριβώς γι’αυτό ήρθε στον κόσμο, για να συναντήσει όλους εκείνους που ενώ νιώθουν μηδενικά λαχταρούν να γίνουν φάντες.

 Άλλωστε δεν θα κριθούμε από αυτό που είμαστε αλλά από εκείνο που λαχταρήσαμε να γίνουμε.

Καλά Χριστούγεννα!

π. Χρήστος

ΣτηΚαλά Χριστούγεννα!

π. Χρήστος